Hram Velikomučenice Marine Ognjene Marije
0
0
Hram Velikomučenice Marine Ognjene Marije
POSTANAK CRKVE U PRIBOJU
Prvi pribojski sveštenici su stanovali u Gornjem Priboju. Tu je sagrađena mala drvena kapelica, zvana «ćelija», koja nije imala zvono, jer u tursko vrijeme zvonjenje je bilo strogo zabranjeno. U navedenoj kapelici vršeno je samo jutarnje i večernje i neki od obreda, a za sveto pričešće i dalje se išlo u manastir Tavnu ili Mačkovac /stara crkva brvnara u Gornjem Mačkovcu prema Jablanici, izgorjela u drugom svjetskom ratu/. Sve je to otežavalo vjerski i bogoslužbeni život, te su Pribojčani preduzimali napore da otpočnu gradnju crkve u svom selu. Za ovaj poduhvat nisu dobijali dozvolu od turskih vlasti.
Međutim svjesni svoje moralne potrebe za svetim hramom i istrajni do svog cilja, parohijani sela Priboj i okolnih sela, dobijaju saglasnost za gradnju crkve, iako je predstojala austrougarska okupacija. Možda je to bio uzrok, da Turci amortizuju svoje odnose sa rajom, ali uprkos tome narod bješe zadovoljan, te otpoče sa gradnjom omanje drvene zgrade, daskom pokrivene, slične onoj prvobitnoj «ćeliji» u Gornjem Priboju. Izgradnja crkve počela je na parceli gdje je sada crkva, mjestu gdje je ranije bilo «molitvište». Zub vremena je učinio svoje. Kapela je bila sasvim trošna, te su je vremenom popravljali, a zatim umjesto nje sagradili novu. Staru su srušili, a nova je dočekala gradnju postojeće zidane crkve.
Odmah po izbijanju austijske okupacije 1878. godine parohijani Priboja rješiše da grade ovaj put zidanu crkvu. Na čelu sa o. Savom Gavrićem, tadašnjim parohom ove parohije, izvrši se odabiranje građevinskog odbora, koji od okupacionih austijskih vlasti iznudi građevinsku dozvolu i 1880. godine otpoče gradnja zidane crkve. Zahvaljujući prilozima, gradnja crkve je brzo napredovala. U dobro poznatim izvorima pominju se četiri «desetara» (desetari – ljudi koji su za prilog davali najmanje 10 dukata) : Radovan Stanojević, Radovan Gajić, Perkan Radovanović iz Priboja i Rado Tomić iz Lipovica. Ostaloj šesnaestorici, nažalost, ne znamo imena, ali zna ih Onaj u čiju čast i slavu su oni svoje dukate dali.
Crkva je zidana sva od kamena, a svodovi od sege. Iz ugovora potpisanog 12. septembra 1880. godine pominje se neimar Jovan Mitrović iz Banjevića, kotor srebrenički, koji je pogodio da izgradi crkvu za 500 dukata. Crkva je završena u ljeto 1883. godine.
Tronosanje – osvećenje crkve je obavio zvorničko-tuzlanski mitropolit Dionisije Ilijević 22. avgusta /04. septembra/ 1883. godine. Taj dan se inače praznuje kao «Arlijev dan» (uspomena na sv. mučenika Agatonika), te je kroz sva vremena najveći sabor kod ove crkve. Kum novoizgrađene crkve bio je Gavro Delić iz Priboja, koji je tom prilikom darovao crkvi sto dukata.
Pročitaj više